Explaining the Components of Public Diplomacy in the Letters and Treaties of the Holy Prophet (SAWA)

Document Type : Research Paper

Authors

1 MA Graduate in Diplomacy and International Organizations, Faculty of International Relations, Ministry of Foreign Affairs, Tehran, Iran

2 Assistant Professor, Research Institute for Islamic Culture and Thought, Qom, Iran

Abstract

The Prophet Muhammad (SAWA) was sent as a prophet to a society characterized by a rigid class system—a society that divided people into different strata based on material and pre-Islamic (Jāhili) values such as lineage, wealth, status, gender, and military power. Consequently, one of the principal objectives of the Prophet's mission was to combat this erroneous belief and replace it with the concept and principle: "Indeed, the most noble of you in the sight of Allah is the most righteous among you" (Q. 49:13). Clearly, such a reform necessitated a redefinition of the status and role of human beings and the articulation of new criteria, such as piety (taqwā) and universal human principles. To achieve this goal and to spread Islam throughout the Arabian Peninsula, alongside engaging with tribal chieftains and even rulers of neighboring states, the Prophet (SAWA) paid particular attention to the common people and the various societies of his time. Sending letters was one of the methods adopted by the Prophet (SAWA) in his interactions with tribal leaders, foreign rulers, and ordinary people. Through these letters, he sought to win hearts and minds (ta'līf al-qulūb), articulate a new definition of the criteria for excellence, and redefine social structures from an Islamic perspective. In his spiritual and Islamic invitation, the Messenger of God (SAWA) addressed both the leaders and the common people of tribes and nations, and in some cases, directly addressed individual members of a tribe or community without any intermediary. This approach is also observable and analyzable in the treaties (covenants) of the Messenger of God (SAWA), as all of the Prophet's writings carry a propagational and communicative burden. In public treaties, the objective was not merely to produce a written text but to convey a message through the text, thereby demonstrating through this medium that every human being is personally addressed by God and the call of Islam. This method and style of communication and interaction represent a specific form of diplomacy, known today as public diplomacy. Despite numerous and valuable studies on the Prophet's biography and conduct (sīrah), treaties, correspondences, and international relations, this particular perspective on his correspondence has received less attention. Few studies have focused specifically on examining the distinct components of public diplomacy within these letters. Existing research has either analyzed the Prophet's epistolary style or, from a general perspective, examined the broad characteristics of these letters without selecting criteria specific to public diplomacy.
This article seeks to investigate, using an explanatory method and library-based sources, the hypothesis that the Prophet Muhammad (SAWA), while establishing direct communication with foreign rulers and tribal leaders, placed particular emphasis on engaging with ordinary people and individual members of various tribes and communities. Furthermore, this model of communication can offer an appropriate framework for designing and implementing public diplomacy in contemporary Islamic states. This article will first discuss the theoretical underpinnings of public diplomacy and its place within Islam. Second, it will extract and delineate certain elements and pillars of the Prophet's public diplomacy based on his letters. Consequently, by presenting a systematic framework, it will not only substantiate its hypothesis but also take a significant step toward formulating an Islamic paradigm for public diplomacy. Based on the findings of this research, Islamic states can utilize principles derived from the Prophet's sīrah—including peace-seeking, goodwill, respect for the rights of others, emphasis on commonalities, rejection of inequality, and other such principles—to establish a highly effective and dynamic public diplomacy system consistent with Islamic principles. This would enable them to realize the objectives and purposes of Islamic law (maqāṣid al-sharīʿah) while securing and safeguarding their national interests.

Keywords

Main Subjects

References

ابراهیم، عزالدین (1393). «پژوهشی در نامه‌های پیامبر (ص)». ترجمۀ حسین علینقیان. آینۀ پژوهش، ش 147.
ابن‌بابویه (شیخ صدوق)، محمد بن علی (۱۴۰۳ق). معانی الاخبار. [بی‌جا]: [بی‌نا].
ابن‌حبیب، محمد بن حبیب (1421ق). المحبّر. قاهره: دارالغد العربی.
ابن‌زنجویه، حمید بن مخلد (1427ق). الأموال. [بی‌جا]: مرکز الملک فیصل للبحوث و الدراسات الاسلامیه.
ابن‌سعد، محمد بن سعد (1410ق). الطبقات الکبری. بیروت: دارالکتب العلمیه.
ابن‌سلّام، ابوعبید القاسم (1968م). کتاب الأموال. [بی‌جا]: مکتبة الکلّیّات الأزهریّة.
ابن‌عبد‌ربّه، أحمد (1406ق). العقد الفرید. تحقیق: احمد امین و دیگران. بیروت: دارالکتاب العربی.
ابن‌قیم، ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر (1418ق). احکام اهل الذمة. بیروت: دارالکتب.
ابن‌هشام، عبدالملک الحمیرى (1963م). السّیرة النّبویّة. قاهره: المدنی.
ابوداود، سلیمان ابن اشعث (1410ق). سنن ابی‌داود. بیروت: دارالفکر.
احمدی میانجی، علی (1419ق). مکاتیب الرسول (ص). قم: دارالحدیث.
ازرقی، محمد بن عبدالله (1416ق). اخبار مکة و ما جاء فیها من الآثار. بیروت: دارالاندلس.
ایزوتسو، توشیهیکو (1361). خدا و انسان در قرآن. ترجمه: احمد آرام. تهران: شرکت سهامی انتشار.
بختیاری، احمد (1390). «بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های دیپلماسی عمومی با مفاهیم نرم». فصلنامه مطالعات عملیات روانی، س 8، ش 30.
بلاذری، احمد بن یحیی (1394ق). انساب الأشراف. بیروت: مؤسسه الاعلمی.
بیهقی، احمد بن حسین (1401ق). السنن الکبرى. بیروت: دارالفکر.
حر عاملی، محمد بن حسن (۱۴۰۳ق). وسائل الشیعة الی تحصیل مسائل الشریعة. بیروت: شیرازی.
حسینی، سیدمحمد (1376). «سبک نامه‌ها و دیگر نوشته‌های پیامبر اکرم (ص)». متن‌پژوهی ادبی، ش 2.
حمیدالله، محمد (1374). نامه‌ها و پیمان‌های سیاسی حضرت محمد (ص) و اسناد صدر اسلام. ترجمه: محمد حسینی. تهران: سروش.
دهقانی فیروزآبادی، سروش (1392). «سطوح و انواع دیپلماسی عمومی در اندیشه سیاسی امام خمینی (ره)». فصلنامه پژوهشنامه انقلاب اسلامی، س 2، ش 7.
دهقانی فیروزآبادی، سیدجلال؛ فیروزی، علیرضا (1391). دیپلماسی عمومی ایران در دوران اصول‌گرایی. [بی‌جا]: روابط خارجی.
سلطانی رنانی، مهدی (1388). «نامه‌های پیامبر اعظم (ص)». فصلنامه فرهنگ کوثر، ش 77.
سهیلی، عبدالرحمن بن عبدالله (1408ق). الروض الانف فی شرح سیرة النبویه لابن هشام. بیروت: دارالاحیاء.
شریف الرضی، محمد بن حسین (1358). نهج‌البلاغه. ترجمه: احمد سپهر. تهران: اشرفی.
طبری، محمد بن جریر (1403ق). تاریخ الرّسل و الملوک. بیروت: مؤسسه الاعلمی للمطبوعات.
قسطلانی، احمد بن محمد (1417ق). المواهب اللدنیه. بیروت: دارالکتب.
متقی هندی، علی بن حسام‌الدین (1409ق). کنزالعمال. تحقیق: شیخ بکرى حیانى و شیخ صفوة الصفا. بیروت: مؤسسة الرسالة.
مجلسی، محمدباقر (1410ق). بحار الانوار. بیروت: دارالاحیاء.
مقریزی، احمد بن علی (1411ق). إمتاع الأسماع. بیروت: دارالکتب.
مکارم شیرازی، ناصر (1374). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
مکارم شیرازی، ناصر (1379). پیام امام. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
مورگنتا، هانس.جی (1374). سیاست میان ملت‌ها. ترجمه: حمیرا مشیرزاده. تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی.
نیشابوری، مسلم (1401ق). صحیح مسلم. بیروت: دارالفکر.
هادیان، ناصر؛ احدی، افسانه (1388). «جایگاه مفهومی دیپلماسی عمومی». فصلنامه روابط خارجی، دوره اول، ش 3.
هوشمند، مهدی (1380). «معرفی کتاب مکاتیب الرسول (ص)». فصلنامه علوم حدیث. ش 21.
یاقوت حموی، یاقوت بن عبدالله (1400ق). معجم البلدان. بیروت: دارصادر.
یزدانی، عنایت‌الله‌نژاد؛ زندیه، رؤیا (1392). «کاربست دیپلماسی عمومی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در چارچوب اصول و ارزش‌های انقلاب اسلامی». فصلنامه پژوهش‌های انقلاب اسلامی، س 1، ش 2.
یعقوبی، احمد بن ابی‌یعقوب (1400ق). تاریخ الیعقوبی. بیروت: دارصادر.
History of Islam
Volume 27, Issue 1 - Serial Number 1
August 2026
Pages 155-184

Files

Share

How to cite

Statistics