The Function of Propaganda Symbols for Umayyad Legitimization

Document Type : Research Paper

Authors

1 Ph.D. Student, Department of History, Na.C., Islamic Azad University, Najafabad, Iran

2 Department of History, Na.C., Islamic Azad University, Najafabad, Iran

10.22081/hiq.2023.60164.2146

Abstract

The main objective of this research was to conduct a deep and systematic analysis of the functions of propaganda symbols used by the Umayyads in the process of acquiring
and consolidating the legitimacy of the caliphate. The Umayyad period (41-132 A.H) is considered one of the most sensitive periods in Islamic history, because during this period, the transfer of power through a hereditary and monarchical system became common. This development created a deep gap in political legitimacy; A gap that the founder of this dynasty, Muawiyah ibn Abi Sufyan, understood well. Despite their long family history in Mecca, the Umayyads were generally among the opponents or the reluctant people after
the migration of the Prophet (PBUH) and especially during the early conquests and their acceptance of Islam came about after the conquest of Mecca (8 A.H). This history made their traditional legitimacy based on piety and weak faith. Therefore, the survival of authority of Umayyads depended on the creation of a new political-ideological legitimacy that would present the power of commandment as a divine right, legal and necessary for the preservation of the Islamic nation. Power is fragile without acceptance and obedience along with legitimacy among the masses of the people. This necessity led the Umayyads to make extensive use of propaganda tools. The most effective of these tools was the use of symbols. The results of the research show that Muawiyah's strategy was based on the centrality of seeking revenge against Othman, which acted as a powerful emotional symbol. This approach placed Muawiyah in the position of a legitimate avenger and protector of the rights of the murdered caliph and justified the negation of the caliphate
of Imam Ali (AS). Umayyad propaganda policies were a multifaceted system that simultaneously targeted several layers of legitimacy (historical, emotional, and religious). This propaganda is divided into two main categories:
Visual symbols: These symbols directly targeted the audience's visual senses and had a high permanence; because the visual repetition of an object or event has a deeper impact than just hearing it.
A. Othman’s bloody shirt (symbol of oppression and justice): The most important and enduring of these symbols was Othman’s bloody shirt. This symbol was the embodiment of the alleged oppression inflicted on the third caliph and a reason for Muawiyah's military and political movement.
- Psychological function: The power of this symbol lay in evoking anger, grief, and a sense of public justice. In a culture where the honor of the ruler and his blood money were considered very important, Othman’s blood became a sacred debt that only Muawiyah could claim.
- Political function: This symbol provided legitimacy for the Battle of Siffin. By displaying Othman’s clothing in the squares and gatherings, Muawiyah indirectly questioned Ali's claim to the legitimacy of his caliphate at that time and accused him of ignoring blood feuds.
B. The Quran and the Prophetic Legacy (Owning the Religious Heritage): The Umayyads were in dire need of making up for their history of not participating in the early days of Islam. This was done through the physical appropriation of symbols associated with the Prophet (PBUH):
- The use of tools such as the Prophet’s (PBUH) robe, staff, and flags was a deliberate attempt to convey the idea that the Umayyad Caliphate was the continuation of the Prophet’s (PBUH) path.
- Impact on legitimacy: These symbols attempted to convey that even though the Umayyads had lined up against the Prophet (PBUH) at the beginning of Islam, they were now the legitimate heirs of divine power and the guardians of the prophetic trust.
C. The severed finger of Othman’s wife (a symbol of the tragedy and personalization of the calamity): Other symbols were also used to emphasize the violent nature of Othman’s death. The severed finger of Othman’s wife, whose hand had been cut off during the attack on Othman’s house, was an example of a physical symbol that had a direct and violent impact on the emotions of the people of Hejaz and Iraq. This symbol made the tragedy more personal and tangible, and facilitated the stirring of emotions.
2) Verbal-auditory symbols: This category included linguistic devices that were popularized through oratory, poetry, and epithets and were vital for ideological indoctrination in public gatherings.
A. Official slogans and epithets (ideological branding): One of the most effective propaganda functions was to establish the new identity of the ruling dynasty through language.
- Government epithets: epithets that were created for the Umayyad dynasty, as well as derogatory epithets that were issued to rivals.
- Slogan writing: Political slogans that were repeated in gatherings and on pulpits played an effective role in shaping public discourse. The frequent repetition of these slogans gradually made the Umayyad legitimacy an undeniable fact in the public mind.
B. Alternative narratives and interpretive hadiths: In the absence of legitimacy based on solid religious precedents, the Umayyads resorted to active narrative construction:




The Function of Propaganda Symbols ...  ô  55
 




- Selective use of hadiths: The selective or distorted use of prophetic hadiths to validate the ruler's position. For example, the emphasis on the hadith "If you pledge allegiance to two caliphs, then kill the last of them", so that allegiance to Yazid, even after Muawiyah's death, was considered legitimate and uprisings against it were considered a departure from religious order.
- Emphasis on the necessity of order: Propagating the idea that the Umayyad Caliphate was the only guarantor of the unity of the Ummah and the prevention of Islamic disintegration after the devilry. This symbolic argument emphasized the concept of “practical politics” as opposed to “ideal faith.”
Sanctification of place: One of Muawiyah’s most effective symbolic actions was the spatial sanctification of Damascus. Damascus, the birthplace of the Umayyads and a political center during the caliphate, gradually evolved from a mere military base to a symbol of the “city of faith.” This was a direct response to the spatial legitimacy of Mecca and Medina. The Umayyads sought to establish Damascus not only as the political capital but also as the new center of gravity of the Islamic world. The construction of magnificent buildings and the creation of institutions that reinforced the centrality of Damascus were a form of spatial symbolism to consolidate the monarchy.
Overall, the results of the study clarified that the function of symbols in gaining political legitimacy for the Umayyads was a grand strategy to fill the legitimacy gap caused by the historical precedents and the hereditary transfer of power. This coherent set of symbols was able to direct people's emotions towards the Umayyad political goals and played a decisive role in normalizing the power of the Umayyad family, legitimizing the transition of the caliphate from a consultative path to a hereditary path, and establishing it as a stable political system for decades.

Keywords

Main Subjects

References

آقابخشی، علی؛ افشاری‌راد، مینو (1376). فرهنگ علوم‌ سیاسی. تهران: مرکز اطلاعات و مدارک علمی ایران، ج3، چاپ سوم.
آریان‌پور، منوچهر و همکاران (1385). فرهنگ انگلیسی به فارسی. تهران: جهان رایانه، ج2، چاپ ششم.
ابن اثیر، عزالدین ابوالحسن (1371). تاریخ کامل «الکامل فی التاریخ». ترجمه ابوالقاسم حالت و عباس خلیلی. تهران: موسسه مطبوعاتی علمی، ج 2، 8، 10.
ابن تیمیه، احمد بن عبدالحلیم (1408ق). منهاج السنه النبویه فی نقض کلام الشیعة و القدریة. تحقیق محمد رشاد سالم. جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامیه، ج4.
ابن جوزی (1418ق). الموضوعات من الاحادیث المرفوعات. ریاض: مکتبة اضواء السلف، ج2.
ابن ‌خلدون، ‌عبدالرحمن (1363). العبر (تاریخ عمومی). مترجم عبدالمحمد آیتى. مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگى، ج1.
ابن‌اعثم ‌کوفی، ابومحمد احمد (1372). الفتوح. ترجمه محمد بن احمد موستوفی هروی؛ تحقیق غلامرضا طباطبائی مجد. تهران: سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی.
ابن‌العبری (1377). مختصر تاریخ الدول. ترجمه عبدالمحمد آیتی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی‏.
ابن‌سعد، محمد (1960م). طبقات الکبری. بیروت: دار الصادر، ج۱.
ابن‌طبا‌طبا، محمد بن علی (1360). تاریخ فخری. ترجمه محمد وحید گلپایگانی. تهران: بنگاه ترجمه نشر کتاب، چاپ دوم.
ابن‌قتیبه دینورى، ابومحمد عبدالله (1380). امامت و سیاست. ترجمه سید ناصر‌ طباطبایى. تهران: انتشارات ققنوس.
ابوالفرج اصفهانی، علی بن الحسین (1368). الاغانی. ترجمه محمد مشایخ فریدونی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ج8.
ابوریه، محمود (بی‌تا). اضواء علی السنه المحمدیه. بیروت: دارالکتب الاسلامی.
استوار، مجید (1393). بوردیو و جامعه‌شناسی نمادها. علوم سیاسی، 10(26)، ص7-25.
اسلامی‌فرد، زهرا (1390). تاریخ فرهنگ و تمدن اسلام. قم: دانشگاه معارف اسلامی.
اشرفی، حسین (1396). فرایند مقبولیت و مشروعیت ‌دینی دولت اموی و عباسی (دوره اول). قم: دارالتفسیر.
بلاذری، احمد بن یحیی (1373). فتوح البلدان. ترجمه محمد توکل. تهران: نشر نقره.
تحمیلی، مرتضی (1391). روش‌های جنگ تبلیغاتی معاویه علیه امیرالمومنین(ع). ژرفا، شماره 4.
جعفریان، رسول (1380). تاریخ تحول دولت و خلافت از برآمدن اسلام تا برافتادن سفیانیان. قم: مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، چاپ سوم.
چندلر، دانیل (1401). مبانی نشانه‌شناسی. مهدی پارسا. تهران: سوره مهر، چاپ سوم.
حسینی‌ دشتی، سید مصطفی (1379). معارف و معاریف. تهران: موسسه فرهنگی آرایه، ج3.
دینورى، ابوحنیفه احمدبن داود (1370). اخبار الطوال. ترجمه محمود مهدوى دامغانى. تهران: نشر نى، چاپ چهارم.
راشد محصل، محمدرضا (1386). بررسی ساختاری و تاریخی القاب. پژوهش‌های ادب عرفانی (گوهر گویا)، شماره3، ص1-21.
ریتزر، جورج (1386). نظریه جامعه‌شناسی در دوران معاصر. ترجمه محسن ثلاثی. تهران: نشر علمی، چاپ دوازدهم.
زیدان، جرجی (1393). تاریخ تمدن اسلام. ترجمه علی جواهر کلام. تهران: انتشارات امیرکبیر، چاپ پانزدهم.
سباعی، مصطفی (1402ق). السنة ومکانتها فی التشریع الاسلامی. بیروت: دارالکتب الاسلامیه، چاپ سوم.
سجودی، فرزان (1378). نشانه‌شناسی کاربردی. تهران: علم.
سیوطی، جلال‌الدین (1417ق). الالی المصنوعه فی الاحادیث الموضوعه. بیروت: دارالکتب االعلمیه، ج1.
شعاری‌نژاد، علی اکبر (1375). فرهنگ علوم رفتاری. تهران: انتشارات امیرکبیر، چاپ دوم.
طاهری، صدرالدین (1396). نشانه‌شناسی کهن ‌الگوها در هنر ایران باستان و سرزمین‌های همجوار. تهران: شورآفرین.
طبری، محمد بن جریر (1375). تاریخ الطبری (تاریخ الامم‌ و‌الملوک‏). مترجم ابو‌القاسم پاینده. تهران: اساطیر،
ج6-7.
طبری، محمد بن جریر (1387). تاریخ الامم و الملوک. تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم. بیروت: دارالثرات، ج5.
طقوش، محمد سهیل (1392). دولت امویان. مترجم حجت‌الله جودکی. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، چاپ هفتم.
عالم، عبدالرحمن (1390). بنیادهای علم سیاست. تهران: نشر نی.
عسگری، علیرضا (1373). سیاست تبلیغاتی معاویه در مقابل حضرت علی(ع) و تاثیر آن در بی‌ثمر ماندن کوشش‌های اصلی آن حضرت. تهران: مرکز چاپ و نشر سازمان تبلیغات اسلامی.
فرهمندپور، فهیمه (1378). تحلیل نیم‌قرن سیاست‌های تبلیغی امویان در شام. تهران، امیرکبیر.
فولادی، محمد؛ حسن‌پور، مریم (1394). نقش نماد و نمادگرایی در زندگی بشر؛ تحلیل جامعه‌شناختی. معرفت فرهنگی اجتماعی، 6(24)، ص123-152.
فیرحی، داود (1396). قدرت، دانش و مشروعیت در اسلام (دوره میانه). تهران: نشر نی، چاپ شانزدهم.
قلی‌زاده. فرض‌اله (1376). کلیات روانشناسی. تبریز: انتشارات احرار، ج2.
‌کوفی، ابو‌اسحاق ابراهیم‌بن‌محمد (1373). الغارات. ترجمه عزیزالله عطاردی. تهران: انتشارات عطارد.
کوئن، بروس (1378). مبانی جامعه‌شناسی. ترجمه و اقتباس غلام‌عباس توسلی و رضا فاضل. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت)، چاپ دهم.
لوشر، ماکس (1367). روانشناسی رنگ‌ها. ترجمه ویدا ابی دزاده. تهران: انتشارات درسا، چاپ دوازدهم.
متولی، عبدالله (1389). اهمیت و جایگاه تبلیغات در منازعات عصر صفوی. تاریخ اسلام و ایران، 20(9)، ص141.
مجهول المؤلف (1971م). اخبار الدولة العباسیه. تصحیح عبدالعزیز الدوری و عبدالجبار المطلبی. بیروت: دار صادر.
محسنیان‌راد، مهدی (1385). ارتباط‌شناسی. تهران: سروش، چاپ هفتم.
مسعودی، ابوالحسن علی بن الحسین (1365). التنبیه والاشراف. ترجمه ابوالقاسم پاینده. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم.
مسعودی، ابوالحسن علی بن الحسین (1374). مروج الذهب و معادن الجوهر. ترجمه ابوالقاسم پاینده. تهران: انتشارات علمى و فرهنگى، چاپ پنجم، ج2.
مقدسی، ابو نصربن مطهر بن طاهر (1374). آفرینش و تاریخ (البدء والتاریخ). ترجمه محمدرضا شفیعی کدکنی. تهران: آگه، ج2.
مقدسی، ابوعبدالله محمد بن احمد (1361). احسن التقاسیم فی معرفه الاقالیم. ترجمه علینقی منزوی. تهران: شرکت مولفان و مترجمان ایران، ج1.
موریس، برایان (1383). مطالعات مردم‌شناختی دین. ترجمۀ سید حسن شرف‌الدین و محمد فولادی. قم: زلال کوثر.
نصر بن مزاحم منقری، ابوالفضل (1370). پیکار صفین. ترجمه پرویز اتابکی. تهران: انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی، چاپ دوم.
واقدی، محمد بن سعد کاتب (1374). الطبقات الکبرى‏. ترجمه محمود مهدوی دامغانی. تهران: انتشارات فرهنگ و اندیشه، ج2، 8.
وینست، اندرو (1371). نظریه‌های دولت. ترجمه حسین بشریه. تهران: نشر نی.
هالستی، کی. جی. (1372). تبلیغات و نقش آن در سیاست خارجی، تبلیغات و جنگ‌روانی. ترجمه حسین حسینی. تهران: پژوهشکده علوم دفاعی.
الیاده، میرچا (1375). تصاویر و نمادها. ترجمه کاظم مهاجری. تهران: بانگاه نشر و ترجمه کتاب پارسه.
یاسابورو، کووایاما (1371). علایم تجاری و نمادها. ترجمه مقصود نامدار. تهران: فرهنگان.
یعقوبی، احمد بن ابی‌یعقوب (1370). تاریخ یعقوبی. ترجمه محمد ابراهیم آیتی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ج2، چاپ ششم.
یونگ، کارل گوستاو (1377). انسان و سمبل‌هایش. ترجمه محمود سلطانیه. تهران: جامی.
Vaverka, M. (2009). Propaganda (The power of the mass media).
History of Islam
Volume 26, Issue 3
September 2025
Pages 78-53

Files

Share

How to cite

Statistics