Investigating the Process of Social Change in the Prophetic Era; A Case Study of the System of Beliefs and Values

Document Type : Research Paper

Authors

1 Associate Professor, Department of History, Research Institute of Hawzah and University, Qom, Iran

2 PhD in History and Instructor, Department of Islamic Teachings, Isfahan University of Technology, Isfahan, Iran

3 Instructor, Faculty Member, College of Political Science, Al-Nahrain University, Baghdad, Iraq

10.22081/hiq.2025.69706.2407

Abstract

Culture is regarded as the most crucial and fundamental foundation for any societal change. Transforming any society necessitates changes within its cultural layers. Conversely, an examination of the history of the Prophetic era reveals a profound social transformation during the time of the Messenger of God (SAWA). Through his mission, the Prophet (SAWA) initiated significant cultural and social changes within the societies of his time, leading to the replacement of pre-Islamic (Jāhili) values with Islamic values. Analyzing the process of social change during the era of the prophetic mission indicates that the Prophet's macro-level strategies and policies were implemented through various methods. Each strategy was based on a specific plan, and each plan possessed its own executive procedures. Culture served as the most pivotal strategy and the most significant framework for change in Prophetic society. Although numerous definitions of culture have been proposed by various scholars, the intended meaning of culture in this paper is: "an interconnected set of modes of thinking, feeling, and acting that are relatively distinct, learned and shared by a significant number of individuals". Culture operates through both objective and symbolic means to transform individuals into a distinct and specific collective. Therefore, by altering the underlying layers constituting culture, the process of social change can be initiated. Our conception of social change here refers to observable and investigable phenomena occurring within a short timeframe, such that any ordinary person can personally track a change during their lifetime or a brief period, witness its definitive outcome, or perceive its temporary result. Based on the hypothesis that social change was effected by the Messenger of God (SAWA) through transforming cultural layers, this research examines, categorizes, and analyzes how society transitioned from a Jāhili society to an Islamic society during the Prophetic era. The most important and effective instrument employed by the Prophet (SAWA) in changing the cultural layers of Jāhili society was the Holy Qur’an. Through continuous effort, reliance on the Holy Qur’an, and his exalted moral conduct in engaging with the ideas of the people of his time, he prioritized the most fundamental cultural layer and system—namely human "beliefs" and "cognitions"—for transformation. Subsequently, he addressed the subsequent layers, ultimately leading to social change in his society. Understanding these components of social change can provide guidance for establishing an exemplary model within contemporary Islamic society aimed at cultural reform. Culture comprises three interdependent systems, referred to as its constituent components: the system of cognitions and beliefs (the system of worldviews); the system of values and inclinations (the system of values); and the system of behaviors and actions (the system of conduct). Each component of culture can be considered a layer of the cultural system. The most fundamental cultural layer is the "system of beliefs and cognitions", while the most external cultural layer is the "system of behaviors and actions". Accordingly, to change any culture, these layers and components must be transformed to alter the culture and, consequently, the orientation of a society. This research specifically examines the two more significant layers: the "system of beliefs and cognitions" (referred to as the "system of worldviews") and the "system of values and inclinations" (briefly termed the "system of values").
Given the differences between Meccan and Medinan sūrahs, it can be asserted that the Prophet's cultural strategies in Mecca were primarily foundational and doctrinal. However, in Medina, due to the formation of an Islamic state and the requirements of managing an Islamic society, the cultural policy of Prophetic society shifted its focus to the middle and outer layers of culture. Hence, the Prophet's cultural strategy in Medina can be characterized as value-normative and legislative-juridical. Among the most significant practical components in the Prophet's cultural institution-building were the establishment of religious rites and the innovation of institutions and symbols that had not been prevalent until the commencement of his prophetic call. This media creation played an effective and important role in reminding believers of religious teachings, propagating the faith, or summoning to the performance of religious rituals. Examples include: the mosque, prayer (ṣalāt), Friday Prayer (ṣalāt al-jumuʿah), the call to prayer (adhān), the iqāmah, the pulpit (minbar), and the practice of writing and authorship.
Employing documentary and analytical methods, this study investigates the changes in two significant cultural layers during the era of the Messenger of God (SAWA)—namely, the system of values and the system of worldviews. The findings indicate that the Prophet (SAWA), by establishing theoretical components such as belief in monotheism (tawḥīd) and the hereafter (maʿād) and utilizing Qur’anic teachings, alongside practical components such as calling for unity, tolerance, equality, and pragmatism within society, was able to effect a tremendous cultural transformation in pre-Islamic Arab society. Effecting change in the value system of human society by the Prophet (SAWA) was one of the most critical components of cultural changes within the state established by the Messenger of God (SAWA). These changes brought about a monumental revolution in the value system of human society during the duration of his prophetic mission.

Keywords

Main Subjects

References

قرآن کریم
ابن‌بابویه، محمد بن علی (۱۳۸۰). صفات الشیعه. تهران: زراره.
ابن‌حجر، احمد بن على (1415ق). الاصابه فى تمییز الصحابه. تحقیق: عادل احمد عبد‌الموجود و دیگران. بیروت: دارالکتب العلمیه.
ابن‌سعد، محمد (۱۳۷۴). الطبقات الکبری. تهران: فرهنگ و اندیشه.
ابن‌شبه نمیرى، عمر (1410ق). تاریخ المدینة المنوره. تحقیق: حبیب محمود احمد. قم: دارالفکر.
ابن‌کثیر، اسماعیل (1412ق). تفسیر ابن‌کثیر. تحقیق: یوسف عبدالرحمان المرعشلى. بیروت: دارالمعرفه.
ابن‌کثیر، اسماعیل (۱۹۸۶م). البدایه و النهایه. بیروت: دارالفکر.
ابن‌هشام، عبدالملک [بی‌تا]. السیرة النبویه. بیروت: دارالمعرفه.
ابو‌نعیم، احمد بن عبدالله (1419ق). معرفة الصحابة. تحقیق: عادل بن یوسف العزازى. ریاض: دارالوطن للنشر.
آقابخشی، علی؛ افشاری‌راد، مینو (۱۳۷۹). فرهنگ علوم سیاسی. تهران: چاپار.
الویری، محسن (۱۳۸۷). شیوه‌های فرهنگی - ارتباطی پیامبر در عهد مکی. قم: مؤسسه فرهنگی و اطلاع‌رسانی تبیان.
اندلسی، قاضی عیاض (1409ق). الشفا بتعریف حقوق المصطفی. بیروت: دارالفکرالعربی.
بلاذری، احمد بن یحیی (۱۴۱۷ق). انساب الاشراف. بیروت: دارالفکر العربی.
جوادی آملی، عبدالله (۱۳۸۵ق). معاد در قرآن. قم: اسرا.
حر عاملی، محمد بن حسن (۱۴۱۴ق). وسائل الشیعه. قم: مؤسسه آل‌البیت لاحیاء التراث.
حلبی شافعی، ابوالفرج (۲۰۰۶م). السیرة الحلبیه. بیروت: دارالکتب العلمیه.
حمیدالله، محمد (۱۳۷۴). نامه‌ها و پیمان‌های سیاسی حضرت محمد و اسناد صدر اسلام. تهران: سروش.
حمیدالله، محمد (1405ق). الوثائق النبویه. [بی‌جا]: دارالنفائس.
حمیری کلاعی، ابوالربیع (۱۳۸۹ق). الاکتفاء فی مغازی رسول الله والثلاثه الخلفاء. القاهره: مکتبه ‌الخانجی.
رامیار، محمود (۱۳۶۲). تاریخ قرآن. تهران: امیرکبیر.
رفیع‌پور، فرامرز (1378). آناتومی جامعه: مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی کاربردی. تهران: شرکت سهامی انتشار.
روشه، گی (1387). مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی عمومی. ترجمه: هما زنجانی‌زاده. تهران: سمت.
روشه، گی (1391). تغییرات اجتماعی. ترجمه: منصور وثوقی. تهران: نشرنی.
زرگری‌نژاد، غلامحسین (۱۳۹۵). تاریخ صدر اسلام. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب انسانی دانشگاه‌ها.
سعیدی رضوانی، عباس (۱۳۶۸). بینش اسلامی و پدیده‌های جغرافیایی. مشهد: بنیاد پژوهش اسلامی.
سیدمرتضی، علم الهدی (1368). امالی مرتضی. مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی.
شافعی، محمد بن ادریس (۱۹۹۸م). احکام القرآن. بیروت: دارالکتب العلمیه.
شهیدی، جعفر (۱۳۷۷). نهج‌البلاغه (ترجمه). تهران: علمی و فرهنگی.
شوکانی، محمد بن علی (۱۳۷۶). فتح القدیر. بیروت: المکتبه المصریه.
صالحی شامی، محمد بن یوسف (۱۴۱۸ق). سبل الهدی و الرشاد. قاهره: جمهوریه مصر العربیه.
صنعانی، عبدالرزاق (1983م). المصنف. بیروت: المجالس العلمی.
طباطبایی، سیدمحمدحسین (۱۳۶۲). المیزان فی تفسیر قرآن. تهران: دارالکتب السلامیه.
طبرانى، سلیمان بن احمد [بی‌تا]. المعجم الکبیر. تحقیق: حمدى عبدالمجید السلفى. قاهره: مکتبة ابن‌تیمیة.
طبرسی، فضل بن حسن (۱۳۷۰). مکارم الاخلاق. قم: الشریف الرضی.
طبرسی، فضل بن حسن (1415ق). مجمع البیان. بیروت: مؤسسة الاعلمی.
طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۰). تاریخ طبری. تهران: اساطیر.
عاملی، جعفر مرتضی (۱۴۱۶ق). الصحیح من سیرة النبی الاعظم. قم: دارالحدیث.
عاملی، سیدمحسن امین (۱۴۰۳ق). اعیان الشیعه. بیروت: دارالتعارف للمطبوعات.
غرناطی، ابن‌جزی (1403ق). کتاب التسهیل العلوم التنزیل. لبنان: دارالکتاب العربی.
فیاض، علی‌اکبر (۱۳۷۸). تاریخ اسلام. تهران: دانشگاه تهران.
فیض کاشانی، ملاحسن (۱۳۷۶). الاصفی فی تفسیر القرآن. قم: بوستان کتاب.
قرشی، علی‌اکبر (۱۳۷۱). قاموس قرآن. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
قرطبی، محمد بن احمد (۱۳۶۴). الجامع لأحکام القرآن. تهران: ناصر‌خسرو.
کاشفی، محمدرضا (1380). «فرهنگ؛ نسبیت یا بیگانگی»؛ در: مناسبات دین و فرهنگ در جامعه ایران. قم: دبیرخانه کنگره دین‌پژوهان.
کاشفی، محمدرضا (۱۳۸۷). تاریخ فرهنگ و تمدن اسلام. قم: مرکز بین‌المللی ترجمه و نشر المصطفی.
کلینی، محمد بن یعقوب (۱۳۶۹). الکافی. بیروت: دارالتعارف للمطبوعات.
متقی هندی، علی بن حسام‌الدین (۱۹۹۸م). کنز العمال. بیروت: دارالکتب العلمیه.
مجلسی، محمدباقر (۱۴۴۰ق). بحار الانوار. بیروت: دارالاحیاء التراث العربی.
مصطفوی، حسن (۱۳۹۸). التحقیق فی کلمات قرآن الکریم. قم: مرکز نشر کتاب.
مطهری، مرتضی (۱۳۶۶). ده گفتار. تهران: صدرا.
مطهری، مرتضی (۱۳۶۸). مجموعه آثار. تهران: صدرا.
مفید، محمد بن محمد (۱۴۱۳ق). الارشاد فی معرفه حجج‌الله علی العباد. قم: المؤتمر العالمی لالفقیه الشیخ المفید.
مقریزی، تقی‌الدین (۱۹۹۹م). امتاع الاسماع. بیروت: دارالکتب العلمیه.
واحدى نیشابورى، على (1388). اسباب النزول. قاهره: مؤسسة الحلبى.
واقدی، محمد بن عمر (۱۳۷۶). المغازی. قم: المؤتمر العلمیه.
یعقوبی، ابن‌واضح (۱۳۷۴). تاریخ یعقوبی. تهران: علمی و فرهنگی.
یوسفی غروی، محمدهادی (۱۳۸۳). موسوعه التاریخ الاسلامی. قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره).

Files

Share

How to cite

Statistics