دانشگاه باقرالعلوم (ع)تاریخ اسلام2008-64317شماره 2 - تابستان 85 - مسلسل 2620060823Another Study in the Definition of the Science of Historyکندوکاوی دیگر در تعریف علم تاریخ5185534FAمحمد علیعلیپورعضو هیأت علمی گروه تاریخ دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره).Journal Article20140501This paper intends to critique and review “A Study in the Definition of the Science of History”, an article by Dr. Molla’i-ye Tavani published in issue 22 of the “History of Islam Quarterly”. In his article, the writer has presented thirteen qualities for the science of history and then based on those qualities has presented a particular definition for the science of history. <br />This paper briefly states those thirteen qualities at first and then critiques them under the three headings of “the Subject Matter of History”, “the Science of History”, and “Methodology in History”. Subsequently, the critique arrives at the conclusion that the definition given by Dr. Molla’i is merely a definition for “analytical history” and does not encompass other types of the science of history. Hence, it can not be accepted as “The Definition “ for the science of history. In addition, the two topics of “the Subject Matter of History” and “Methodology in History” have been mistakenly brought up under the heading of “the Definition of History”.نوشتار پیش رو در صدد است تا مقالة کندوکاوی در تعریف علم تاریخ، اثر دکتر ملائی توانی (منتشر شده در شماره 22 فصلنامه تاریخ اسلام) را نقد و بررسی کند. مؤلف در آنجا سیزده ویژگی برای علم تاریخ بیان کرده و سپس براساس آنها تعریفی از علم تاریخ ارائه داده است. در این نوشته، ابتدا آن ویژگیها به اختصار بیان میشود و سپس ذیل سه عنوان موضوع تاریخ، علم تاریخ و روش در تاریخ، مطالب مزبور نقد میگردد. در نتیجه روشن میشود که تعریف ارائه شده فقط تعریف تاریخ تحلیلی است و انواع دیگر دانش تاریخ فراموش شده است و نمیتوان آن را به عنوان تعریف علم تاریخ پذیرفت؛ علاوه بر این که دو مبحث «موضوع علم تاریخ» و «روش در تاریخ» اشتباهاً ذیل تعریف تاریخ آمده است.https://hiq.bou.ac.ir/article_5534_e0ad3d0d57871fe8ba0c8fdd7148897f.pdfدانشگاه باقرالعلوم (ع)تاریخ اسلام2008-64317شماره 2 - تابستان 85 - مسلسل 2620060823Malik al-Ashtar and His Timesمالک اشتر و اوضاع زمانه19455559FAعلی اکبرعباسیدانشجوی دکتری تاریخ اسلام دانشگاه اصفهانJournal Article20140504In order to depict a relatively clear and at the same time realistic picture of the political, social, cultural, and economic conditions of the Muslim World in the first century A.H.; it is necessary to conduct researches on the influential Muslim personalities of that period.
Malik ibn al-Harith an-Nakha‘‘i better known as Malik al-Ashtar was one of the influential and prominent noblemen of the city of Kufah. Though he resided in the city during the rules of ‘Umar (following the foundation of Kufah in 17 A.H.),’Uthman, and ‘Ali (A); his influence and impact on the events and developments of the Muslim World was not of equal weight during all these three periods.
This paper intends to analyze Malik’s role and position in the events of this important 20-year period.<em>تحقیق درباره شخصیتهای تأثیرگذار جهان اسلام در قرن اول هجری برای نشان دادن تصویری نسبتاً واضح و درعین حال واقعی از اوضاع سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی آن روزگار ضروری است. مالک بن حارث نخعی، معروف به مالک اشتر، یکی از بزرگان و صاحب نفوذان شهر کوفه بود. وی در دوران خلافت عمر (پس از تأسیس کوفه در سال 17ﻫ)، عثمان و حضرت علی(ع) در این شهر اقامت داشت، ولی نفوذ و تأثیر وی بر حوادث و وقایع جهان اسلام در همه این دورهها یک ساننبود، در این مقاله سعی شده است نقش و جایگاه مالک در حوادث این دوران مهم بیست ساله، تجزیه و تحلیل شود.</em>https://hiq.bou.ac.ir/article_5559_dd0456fd9a40350182c850cf52528e16.pdfدانشگاه باقرالعلوم (ع)تاریخ اسلام2008-64317شماره 2 - تابستان 85 - مسلسل 2620060823The Abbasids and the Fatimidsعباسیان و فاطمیان47645560FAهدیهتقویکارشناس ارشد تاریخ اسلامJournal Article20140504The Fatimid rise to power coincided with the spread of their influence and territorial expansion into Abbasid controlled regions, and the inclination of the Muslim populace towards them. As a result, the Abbasid caliphate was alarmed by the rising power of the Fatimids and decided to confront the new phenomenon. However, since the Buyids had taken control of the Abbasid seat of government at this time, the caliphs in Baghdad had practically lost all real power to the Buyids and held only nominal positions. That is why during the caliphate of al-Muti‘ and
at-Taye‘ that witnessed the peak of Buyid power, they were not able to launch any serious efforts against the Fatimid encroachment upon their domain. However, during the caliphate of al-Ghadir-u-billah, the Ghaznavids had come to play an active role on the political scene in Baghdad; and in accordance with their pro-Abbasid religious zeal, they paved the way for al-Ghadir and caliphs after him to take action against the Fatimids.
This article takes up the issue of extensive propaganda launched by the Abbasids of Baghdad against the Fatimids of Egypt in brief, in particular between the years 381 to 512 A.H.<em>به قدرت رسیدن فاطمیان، با نفوذ و گسترش قلمرو آنها در مناطق تحت نفوذ عباسیان و گرایش توده مردم به آنان همراه شد. خلافت عباسی این روند را تهدیدی جدی برای خلافت خود قلمداد کرد و در صدد مقابله با آن برآمد. از آنجایی که در این ایام آل بویه بر مرکز خلافت عباسی سیطره پیدا کرده بودند، عملاً دست خلفای عباسی در امور کوتاه شد. به این دلیل در زمان خلافت المطیع والطایع که اوج قدرت و حاکمیت آل بویه بود، آنان نتوانستند به اقدام جدی بر ضد فاطمیان دست زنند، اما در زمان القادر بالله،غزنویان در صحنه سیاسی حضور فعالی یافتند و با توجه به تعصب مذهبی ایشان، راه برای اقدامات القادر و خلفای بعد از او بر ضد فاطمیان هموار گردید.</em>
<em>در این مقاله، تبلیغات گستردة عباسیان بر ضد فاطمیان مصر، خصوصاً از سال 381 تا 512هـ به طور اجمال بررسی میشود.</em>https://hiq.bou.ac.ir/article_5560_ad32b0eccff2b5f50bf9abd5f34ffa0a.pdfدانشگاه باقرالعلوم (ع)تاریخ اسلام2008-64317شماره 2 - تابستان 85 - مسلسل 2620060823The Geographical Dispersion of the Shi‘ah In the Ilkhanid Iranپراکندگی جغرافیایی تشیع در ایران روزگار ایلخانی65945561FAحسینابراهیمیکارشناس ارشد تاریخ ایران اسلامی دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20140504Using historical and geographical sources, this article deals with the geographical dispersion of the Shi‘ah in Iran before the Mongol invasion, at the time of the invasion, and finally during the Ilkhanid rule up until their fall. While special stress is put on the developments of these particular eras, note should be taken that other sources can be used to shed greater light on this issue as well.<em>در این مقاله، با استفاده از منابع تاریخی و جغرافیایی، وضعیت پراکندگی جغرافیایی تشیع در ایران، ابتدا در دوره پیش از یورش مغولان و معاصر با آن و سپس در دوران ایلخانان تا سقوط آنها با تأکید بر تحولات آن دورهها بررسی میگردد؛ با اذعان به این نکته که سایر منابع نیز در این باره راهگشا میباشند.</em>https://hiq.bou.ac.ir/article_5561_ecd82d5e114121e628e1d99b25205d30.pdfدانشگاه باقرالعلوم (ع)تاریخ اسلام2008-64317شماره 2 - تابستان 85 - مسلسل 2620060823Haj Baktash-e Vali and the Baktashiyeh Fraternityنقدی بر مقاله «حاج بکتاش ولی و طریقت بکتاشیه»951055562FAهادیعالم زاده.فهیمهمخبر دزفولیعضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزیJournal Article20140504The Baktashiyeh (Baktashid) is one of the major Sufi fraternities (tarighats) in Anatolia. Its founder Haj Baktash-e Vali migrated to Anatolia from Khorasan in the first half of the 7<sup>th</sup> century A.H. His arrival in Anatolia coincided with the rise of the Babaids, something that gave rise to the possibility that Haj Baktash, the caliph of Baba Elyas-e Khorasani, was the real leader of that uprising. Avoiding military confrontation with the Rum Sultanate, Haj Baktash followed the intellectual path of the Babaids. Adopting such diverse elements as pre-Islamic Turkic religious beliefs, prevalent Sufi thought in Anatolia, Christianity, etc., he founded a school that transformed into one of the official Sufi fraternities during the Ottoman era and even expanded its spiritual influence over the elite Janissary corps. Later on, the Baktashiyeh came under the influence of Sufi trends such as the Horufieh and ideas propagated by the Safaviyeh (Safavid) Sufi Sheykhs.<em>بکتاشیه از طریقتهای مهم صوفیانه در آناتولی است که مؤسس آن، حاج بکتاش ولی، در نیمه اول قرن هفتم هجری از خراسان به آناتولی مهاجرت کرد. ورود او به آناتولی با قیام باباییان همزمان بود و احتمالاً حاج بکتاش ولی، خلیفة بابا الیاس خراسانی، رهبر این قیام بود. حاج بکتاش با پرهیز از رویارویی نظامی با دولت سلجوقیان روم، مسیر فکری باباییان را دنبال کرد و با بهرهگیری از عناصری، چون باورهای مذهبی ترکان قبل از اسلام، افکار صوفیانه رایج در آناتولی، مسیحیت و ...، مکتبی را بنیان گذاشت که در روزگار عثمانی از طریقتهای رسمی شد و سپاهیان نظامی ینیچری را تحت نفوذ معنوی خود گرفت. پس از آن نیز بکتاشیه از جریانهایی، مانند حروفیه و تبلیغات شیوخ صفوی تأثیر پذیرفت.</em>https://hiq.bou.ac.ir/article_5562_ccf5c8914a9c1d391b538f3d42eda76d.pdfدانشگاه باقرالعلوم (ع)تاریخ اسلام2008-64317شماره 2 - تابستان 85 - مسلسل 2620060823A leaf from the Past Iranian Efforts towards Muslim Unityبرگی از پیشینة تلاش ایرانیان برای اتحاد مسلمانان1071225563FAابوالفضلعابدینیدانشجوی دکتری تاریخ و عضو هیأت علمی گروه معارف اسلامی دانشگاه تهرانJournal Article20140504The Safavid period is often regarded as the era characterized by heightened sectarian differences between Iran and the Ottoman Empire. Nevertheless, history also demonstrates leafs of unity, coexistence, and friendship between the two Muslim states. Following the signing of the Zahab Treaty (1049 A.H.; 1639 C.E.) between Shah Safi of Iran and the Ottoman Sultan Murad IV, the Ottomans abandoned their hostile policies towards Iran. Consequently, the effect of sectarian animosity, which was a factor of constant conflict between the two sides, subsided to a certain degree.
During the Afsharid period, Nader Shah of Iran fought the Ottomans for several years before he came to realize it was best to work for peace and reconciliation between Muslims. To bring about reconciliation between the Shi‘ah and the Sunnah he organized the “Najaf Religious Society” in 1156 A.H. In that deliberative congress, great Iraqi Shi‘i and Sunni ‘ulama’ (scholars) from the cities of Najaf, Karbala’, Baghdad, Kadhimiyah, and Hillah participated next to scholars from Iran, Afghanistan, and Bukhara.<em>دورة صفویه معمولاً به دورة اختلاف «مذهبی» بین ایران و عثمانی معروف است. ولی تاریخ، برگهایی از اتحاد،حسن تفاهم، دوستی و صمیمیت دوکشور مسلمان را با همدیگر نشان میدهد. بعد از انعقاد معاهده ذهاب (1049ﻫ/ 1639م) بین شاه صفی و سلطان مراد چهارم، عثمانیها از مخالفت با ایران دست کشیدند. به این ترتیب، تأثیر گذاری عامل «مذهب» که یکی از عوامل اختلاف بین دوکشور بود، تا اندازهای تخفیف پیدا کرد.</em>
<em>در دورة افشاریه، نادرشاه چندین سال با عثمانی جنگید، ولی سرانجام دریافت که باید بین مسلمانان صلح و آشتی برقرار گردد. وی برای تحقق بخشیدن به تألیف بین شیعه و سنی، در سال 1156ﻫ «انجمن دینی نجف» را تشکیل داد و علمای بزرگ و معروف شیعه و سنی کربلا، نجف، حله، بغداد و کاظمین در کنار عالمانی از ایران، بخارا و افغانستان، در آن مجلس بزرگ مشورتی شرکت کردند.</em>https://hiq.bou.ac.ir/article_5563_dd1e82308cbf163ccdb1ddabc6e2ddd9.pdfدانشگاه باقرالعلوم (ع)تاریخ اسلام2008-64317شماره 2 - تابستان 85 - مسلسل 2620060823The Military Organization of the Buyids in Iraq and Iran
Clifford Edmond Bofworthآرایش نظامی آل بویه درعراق و ایران «کلیفورد ادموند باسورث»1231645564FAکلیفوردادموند باسورثنویسندهحسینعلینقیانکارشناس ارشد زبان و ادبیات عربJournal Article20140504This paper deals with the military organization and structure of the Buyid rulers in Iraq and Iran. From the writer’s viewpoint, the expansionist policy of the Buyids, which was based on their military power, and the diverse make of their military manpower are two of the major factors in the evolution of the Buyid military force. This research includes meticulous and scholarly descriptions_ based on firsthand historical sources_ of the military equipment and armaments of that period, the military strategies and tactics of the army, the review of the troops by the king and top commanders, the salary and wage system for the soldiers and commanders, and the organization of the Buyid military forces in comparison with the neighboring states’ and those before and after them. <br />The transfer of fiefs to military-men in exchange for their services, especially during times of financial hardship, has also been extensively addressed in this work.<em>نوشتار حاضر، وضعیت و ساختار نظامی حکومت آل بویه را بررسی کرده است. از دیدگاه صاحب مقاله، جنبه توسعه طلبانه دولت آل بویه </em><em>–</em><em> که خود براساس قدرت نظامی شکل یافته بود </em><em>-</em><em> و نوع ساختار ترکیبی سپاهیان آنها از عوامل مهم تطور جنبه نظامی بویهیان به شمار میآید. در این پژوهش، توضیحات دقیق و عالمانهای از سازوبرگها و ادوات نظامی آن دوره، شیوه جنگ آوری سپاه، عرض سان بینی از سپاه، نحوه پرداخت حقوق و مستمری سربازان و فرماندهان و نیز چگونگی ساختار نظامی آل بویه در مقایسه با دولتهای مجاور و قبل و بعد از آن براساس منابع دست اول تاریخی، آورده شده است.</em> <br /><em>در این میان از واگذاری املاک اقطاعی (تیولی) به نظامیان، در ازای خدمات نظامی و به ویژه در زمان رکود مالی حکومت، به تفصیل بحث شده است.</em>https://hiq.bou.ac.ir/article_5564_f609499968fd775c8ad85598f1739a36.pdf