دانشگاه باقرالعلوم (ع) تاریخ اسلام 2008-6431 19 شماره 3 - پاییز 97 _ مسلسل 75 2018 11 22 Historical Change of the strategies for the Recognition of Concealment in the Conduct of Shiite Imams تطور تاریخی راه کارهای تحقق تقیّه در سیره ائمه شیعه(ع) 149 178 66724 10.22081/hiq.2019.66724 FA یحیی میر حسینی استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه آیۀ الله حائری میبد علی باباخانی رئیس مرکز تاریخ و دانشنامه دفاع مقدس Journal Article 2016 05 16 Concealment is considered as one of the main issues of research on the history of Islamic beliefs. Shiites of Imamiyeh have been considered as the most believers of concealment compared with the other religions. They have practiced this issue along with the discussion about its theoretical and jurisprudential aspects. The other religions did not show any interest to it because they considered it to be absolutely related to the early Islam and accepted its function in rare cases.  This research is to investigate the most important ways prevalent among Shiites of Imamiyeh to practice concealment and its fulfillment with a historical approach. This study clarifies that concealment has been the contradictory statement of beliefs and it has been done until the beginning of the second century, afterward the behaviors such as the criticism of relatives, disagreement on the religious issues and lack of unity among the fellow believers due to the increase of Shiites and the political and social pressures were observed in regard with it تقیه یکی از محورهای مهم پژوهش در تاریخ عقاید و باورهای اسلامی ‌است. شیعیان امامیه بیش از دیگر مذاهب به تقیه باور داشته‌اند، بدان عمل کرده‌اند و به بحث درباره ابعاد نظری و فقهی آن پرداخته‌اند. دیگر مذاهب اسلامی ‌به دلیل منحصر دانستن تقیه به صدر اسلام و  پذیرش کاربرد آن در مواردی نادر، علاقه‌ای به پرداختن به این موضوع نشان نداده‌اند. این مقاله می‌کوشد با نگاهی تاریخی، مهم‌ترین روش‌های امامیه را برای عمل به تقیه و تحقق بخشیدن به آن بررسی کند. این بررسی نشان می‌دهد، تقیه تا آغاز قرن دوم، بیشتر ناظر به کتمان، ستر و اظهار خلاف معتقدات قلبی بوده است، اما از سده دوم هجری و با افزایش جمعیت شیعیان و فزونی گرفتن فشارهای سیاسی اجتماعی، رفتارهایی مانند عیب‌جویی و انتقاد از خودی‌ها، ایجاد اختلاف در مسائل دینی و افتراق در میان هم‌کیشان را در برگرفته است. https://hiq.bou.ac.ir/article_66724_d9e2c53d73b793dafa90342599486e02.pdf